Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Το δάσος της Στροφυλιάς

Το δάσος της Στροφυλιάς βρίσκεται στα όρια των νομών Αχαΐας και Ηλείας και καταλαμβάνει μια παραλιακή ζώνη μήκους 14 χλμ. περίπου και με μέσο πλάτος 1500μ. Η συνολική του έκταση ανέρχεται στα 19.000 στρ. Ανατολικά του βρίσκεται το έλος της Λάμιας, δυτικά το Ιόνιο πέλαγος, βόρεια η λίμνη Πρόκοπος και νότια η λιμνοθάλασσα Κοτύχι.

Σε όλη την έκταση της περιοχής, που καλύπτεται από το δάσος υπάρχει ένα στρώμα γλυκού νερού σε βάθος εκμεταλλεύσιμο από τις ρίζες των δέντρων. Το πάχος του γλυκού νερού, χάρη στο οποίο υφίσταται το δάσος υπάρχει μόνο στα ανώτερα στρώματα των αμμωδών εκτάσεων και κυμαίνεται από λίγα εκατοστά έως 5-6 μέτρα ανάλογα με την εποχή και το ανάγλυφο.

Το υδρολογικό σύστημα της Καλογριάς που εξασφαλίζει συνεχή ροή γλυκού νερού προς το δάσος είναι τα ποτάμια, οι λίμνες αλλά και τα ασβεστολιθικά βουνά που δρουν σαν φυσικές δεξαμενές που συγκρατούν το νερό και ποτίζοντας τα οικοσυστήματα, τα διατηρούν κατά την διάρκεια του καλοκαιριού.

Είναι ένα δάσος μοναδικό σε σύνθεση και έκταση σε 1000 περίπου στρέμματα χαλεπίου πεύκης, 3000 περίπου στρέμματα κουκουναριάς, 600 περίπου στρέμματα βελανιδιάς.

Η συστάδα του Χαλέπειου πεύκου καταλαμβάνει το νότιο τμήμα του δάσους, η συστάδα της κουκουναριάς το βόρειο τμήμα και στο μέσον περίπου της έκτασης και προς τα βόρεια συναντιέται η βελανιδιά. Σε ορισμένες όμως τοποθεσίες, όπως κοντά στα όρια των αμιγών υπάρχουν μικτές συστάδες με τα τρία είδη.

Η βελανιδιά επειδή παρέχει ξυλεία για καύση έχει υποστεί καίρια πλήγματα και η έκταση της από χιλιάδες στρέμματα έχει περιοριστεί μόλις στα 600 στρέμματα. Πιο παλιά εκτείνονταν ως τα Μαύρα βουνά και στις καλλιεργούμενες εκτάσεις των γύρω χωριών. Σήμερα το είδος αυτό της βελανιδιάς υπάρχει στην Αλβανία, Ελλάδα και Ισραήλ.

Εκτός από την χαλέπειο πεύκη η οποία βρίσκεται σε δυναμική φάση επέκτασης στο μεσογειακό χώρο, τα άλλα δυο είδη με τη μεγαλύτερη αισθητική και οικολογική αξία βρίσκονται σε υποχώρηση λόγω των ανθρώπινων επεμβάσεων, δηλαδή, πυρκαγιών, υλοτομιών, βόσκησης, εκχέρσωσης, αλλά και της ζήτησης για αναψυχή και τουρισμό.

Η έκταση της κουκουναριάς συνεχώς ελαττώνεται και δεν ανανεώνεται επειδή είναι ένα ισχυρά φωτόφιλο και δύσκολα αναγενόμενο είδος. Στη Μεσόγειο έχει περιοριστεί σε χώρες όπως η Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα.

Ο θαμνώδης όροφος του δάσους στο σύνολο του δεν είναι ανεπτυγμένος. Σε τοποθεσίες που το δάσος είναι αραιό παρατηρούνται τα παρακάτω θαμνώδη είδη: σχίνος, ρείκι, μυρτιά, πουρνάρι, κέδρος κ.α. Άλλα φυτά που συμμετέχουν στη χλωρίδα του δάσους είναι τα εξής: ασφόδελος, βάτος, φτέρη, τσουκνίδα.Τα ζώα που μπορεί να συναντήσουμε στο δάσος είναι: ποντίκια, νυφίτσες, κουνάβια, ασβούς, χελώνες.

Παρόλο που το δάσος της Στροφιλιάς αποτελεί ένα οικολογικά ιδανικό περιβάλλον, τα αναφερόμενα ζωικά είδη εξαφανίζονται. Τα βασικότερα αίτια εξαφάνισης τους είναι αρχικά η έλλειψη τροφής για τα φυτοφάγα, εφόσον η περιοχή υπερβόσκεται. Το γεγονός αυτό έχει σαν επακόλουθο και την έλλειψη τροφής για τα σαρκοφάγα. Άλλος σοβαρός λόγος εξαφάνισης των ζώων είναι οι γύρω καλλιεργημένοι αγροί οι οποίοι ραντίζονται με αποτέλεσμα τα ζώα που φεύγουν από το δάσος και πηγαίνουν εκεί για αναζήτηση τροφής να δηλητηριάζονται.

Οσο για τα πουλιά, μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά που θα δούμε και θ’ ακούσουμε εδώ είναι: ο κούκος, το ξεφτέρι, ο νανόμπουφος, ο χουχουριστής, η καρδερίνα, ο φλώρος, ο σπίνος, η κουρούνα και η καρακάξα.
 
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Δάσος Στροφυλιάς

ΔΑΣΟΣ ΣΤΡΟΦΥΛΙΑΣ – ΛΙΜΝΟΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ – ΛΙΜΝΗ ΠΡΟΚΟΠΟΥ – ΥΓΡΟΤΟΠΟΣ ΚΟΤΥΧΙΟΥ

Ένα μοναδικής αξίας οικοσύστημα απλώνεται στα δυτικά του νομού Αχαΐας γύρω από το δάσος της Στροφυλιάς, που είναι ένα από τα πιο μεγάλα δάση της Μεσογείου.

Τα 20.000 στρέμματα δάσους πεύκων, κουκουναριάς, μυρτιάς, ρεικιών και βελανιδιάς απλώνονται στα δυτικά του Αράξου, σε ζώνη παράλληλη με την παραλία της Καλογριάς, αποτελώντας καταφύγιο για την άγρια πανίδα και ορνιθοπανίδα της περιοχής και προστατεύονται από την διεθνή συνθήκη Ραμσάρ.

Στην αμμουδιά μάλιστα της Καλογριάς γεννούν τα αυγά τους και οι χελώνες καρέτα _ καρέτα.

Το δάσος της Στροφυλιάς χωρίζει σαν λωρίδα τη λίμνη του Προκόπου από το Ιόνιο Πέλαγος. Οι αμμοθίνες δημιουργημένες από τα κύματα και τα θαλάσσια ρεύματα δεν αφήνουν τα γλυκά νερά των χειμάρρων να βγουν στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν η λίμνη του Προκόπου και η λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου.

Τα γλυκά νερά των βιότοπων αυτών έλκουν σπάνια είδη υδρόβιων πουλιών που φτάνουν για να ξεχειμωνιάσουν, αλλά και πολλά αμφίβια και ερπετά.

Η περιοχή αποτελεί φυσικό ιχθυοτροφείο με λαβράκια, κέφαλους και χέλια και προστατεύεται και αυτή από την συνθήκη Ραμσάρ.

Στις όχθες της λίμνης υπάρχει παρατηρητήριο πουλιών.

Το σύμπλεγμα αυτό της Στροφυλιάς με την λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τη λίμνη Προκόπου εκτίνεται σε μήκος 15 χιλιομέτρων και συμπληρώνεται από τη λιμνοθάλασσα του Πάπα που από παλιά αποτελεί φυσικό ιχθυοτροφείο.

Στην περιοχή υπάρχουν και μερικά χαμηλά υψώματα με πιο σημαντικό τα Μαύρα Βουνά που έχουν ύψος 240 μέτρων.

Η περιοχή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τόπους οικολογικού ενδιαφέροντος σε όλη τη Μεσόγειο και είναι προορισμός για πολλούς φυσιολάτρες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2012

Τείχος Δυμαίων


Το Τείχος Δυμαίων ή Κάστρο της Καλόγριας είναι προϊστορική μυκηναϊκή ακρόπολη στην Αχαΐα.

Το τείχος χτίστηκε στην τελική νεολιθική περίοδο και έμεινε σε χρήση μέχρι την ενετοκρατία. Χρησιμοποιήθηκε ξανά το 1943 από τις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις κατοχής που γκρέμισαν μέρος των τειχών για να ανοίξουν είσοδο για αυτοκίνητα και κατασκευάζοντας πολυβολεία. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από την Πάτρα στο ακρωτήριο του Αράξου, στα Μαύρα βουνά, και στα όρια του σημερινού δήμου Λαρισσού.

Ονομάζεται τείχος Δυμαίων γιατί βρισκόταν στην Δυμαία χώρα και κάστρο της καλόγριας (σύγχρονη ονομασία) από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται κοντά του. Τα τείχη του κάστρου ήταν κυκλώπεια, είχαν μήκος 200 μέτρα, 10 μέτρα ύψος και 5 μέτρα πάχος.

Σύμφωνα με την μυθολογία το τείχος το έχτισε ο Ηρακλής όταν πολεμούσε τους Ηλείους του Αυγεία και το χρησιμοποίησε σαν ορμητήριο του.Το τείχος ήταν μια οχυρή θέση που προστάτευε την κατοικία του ηγεμόνα της περιοχής και αποτελούσε το διοικητικό της κέντρο. Το τείχος χρησιμοποιήθηκε σαν ορμητήριο των Δυμαίων κατά των Ηλείων, και μάλιστα περίπου το 220 π.χ. καταλήφθηκε από τους Ηλείους και τον στρατηγό Ευριπίδα για να το ξαναπάρουν πίσω οι Δυμαίοι με τη βοήθεια του Φιλίππου Ε΄

Από αρχαιολόγους πιστεύεται ότι στην θέση του ήταν κατά την αρχαιότητα η πολίχνη Λάρισα. Το τείχος διασώζεται ακόμα και σήμερα και κατά καιρούς γίνονται εργασίες αναστηλώσεως του.

wikipedia
Διαβάστε περισσότερα ...

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Δήμος Λαρισσού (Ιστορία)


Η ιστορία αρχίζει από το 5500 πχ όταν στην περιοχή μας κυριαρχούσαν τα πρώτα Πελασγικά φύλλα, οι ΛΕΛΕΓΕΣ και αργότερα οι ΚΑΡΕΣ που ελέγχουν το πέρασμα του Κάβο Μαλέα και το Μπουγάζι του Αράξου. Δημιουργούν την Βουπρασία χώρα των ΕΠΕΙΩΝ αναπτύσσοντας μεγάλο εμπορικό – οικονομικό κέντρο και υπέρλαμπρο πολιτισμό.

Γείτονας και ανταγωνιστής της Βουπρασίας χώρας μετά την 3η χιλιετία π.χ. είναι η Δυμαία χώρα. Τις ευδαίμονες αυτές χώρες διαρρέει και οριοθετεί ο πολυθρύλητος ποταμός Λαρισσός γεμάτος Ιστορία από τους ιστορικούς χρόνους μέχρι την επανάσταση του 1821.

Η μάχη της Ελίκης το 1089 π.Χ. με την νίκη των Αχαιών εναντίον των Ιώνων ήταν καθοριστική αφού απ’ αυτή την ομάδα των Αχαιών η περιοχή θα ονομαστεί Αχαϊα και οι κάτοικοι Αχαιοί.

Ο μεγάλος πολιτισμός της Αχαιομηκυναϊκής εποχής έχει πάρει διαστάσεις αυτοκρατορίας. Στην περιοχή μας Δ/Δ Ριόλου κυριαρχεί η Αρχαία πόλη Λάρισα, το όνομα της είναι πελασγικό και σημαίνει «Ακρόπολις». Ιστορικά αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ότι αριθμούσε πολλές χιλιάδες κατοίκους, ήταν αρκετά εύφορη με μεγάλη εμπορική και οικονομική ανάπτυξη. Ακόμα αναφερόταν ως παγκόσμιο θρησκευτικό και πολιτιστικό λίκνο. Λάτρευαν την θεά Αθηνά την Λαρισαία και τον ποταμό της Λαρίσσο σαν θεό για την προσφορά του (νερό) και ζωοφόρο για την ανάπτυξη της ζωής.

Απ’ αυτήν την πόλη και τον ποταμό της ο Δήμος έχει την ονομασία ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΣΟΥ.

Αργότερα οι Ρωμαίοι αποικίζουν την περιοχή και εκτελούν αποστραγγιστικά έργα για να ελέγξουν τον πλημμυρισμό της. Προς το τέλος των Ρωμαϊκών χρόνων εγκαθίστανται οι πρώτες οικογένειες Σλάβων που δημιουργούν μικρούς και διάσπαρτους οικισμούς.

Κατά την Φραγκοκρατία που ακολουθεί το αμυντικό σύστημα της περιοχής οργανώνεται καλύτερα. Εκτός από το «Τείχος Δυμαίων», κτίζεται ένας πύργος στο Κουνουπέλι και άλλοι στα αντικρινά βουνά της Μόβρης. Τον 14ο αιώνα αρχίζουν να σχηματίζονται κοντά στους Ελληνικούς και οι πρώτοι Αλβανικοί οικισμοί στην πεδιάδα. Ο τόπος αλλάζει συνεχώς κυριάρχους : Φράγκοι, Βυζαντινοί, Βενετοί, Τούρκοι. Η αβεβαιότητα οδηγεί στην ερήμωση και η περιοχή μεταβάλλεται σε ένα πυκνό δρυοδάσος.

Στην επανάσταση, στα Μαύρα Βουνά και στο δάσος της Στροφυλιάς οι κλέφτες είχαν καταφύγιο και από εδώ ξεκίνησαν πολλές από τις επιθέσεις κατά των Τούρκων. Μετά την επανάσταση πολλές οικογένειες από τα ορεινά κατεβαίνουν στα πεδινά και ιδρύουν μικρούς οικισμούς ανάμεσα στο δάσος και τις λίμνες. Τότε ιδρύονται και τα χωριά μέσα και έξω Γκέρμπεσι. Οι περισσότεροι που εγκαθίστανται εδώ είναι κτηνοτρόφοι γι’ αυτό προβαίνουν σε μερική αποδάσωση.

Αρχίζουν επίσης να λειτουργούν εντατικά και τα λατομεία λευκού λίθου ο οποίος γίνεται περιζήτητος στις οικοδομές της Πάτρας και της Δύμης. Τα λατομεία εκμεταλλεύεται η Μονή Χρυσοποδαρίτισσας. Το 1887 όμως δωρίζεται στο διάδοχο Κωνσταντίνο ως προσωπικό του κτήμα το δάσος της Μανωλάδας από την Κάτω Αχαΐα ως τα Λεχαινά, μήκους 35 χλμ, το οποίο απαρτίζεται από Βελανιδιές και Αγραπιδιές.

 Στον ίδιο παρέχεται και το ιχθυοτροφείο του Πάπα. Στο χωριό Λάππα, κτίζονται οι απαραίτητες εγκαταστάσεις (σημερινό Κέντρο Πληροφόρησης) για να μπορεί ο Κωνσταντίνος να τις χρησιμοποιεί ως βάση στις εξορμήσεις του για κυνήγι μέσα στο δάσος. Οι εργασίες για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής επισπεύδονται και ένας σταθμός ιδρύεται κοντά στις βασιλικές εγκαταστάσεις του Λάππα.

Το 1923 καταργήθηκε η δωρεά και το κράτος δωρίζει την γη σε πρόσφυγες και ακτήμονες από τα γύρω χωριά. Ήδη το 1940 είχε αρχίσει να κατασκευάζεται το αεροδρόμιο στην καρδιά της περιοχής αλλά μέχρι την γερμανική εισβολή δεν είχε τελειώσει λόγω του ελώδους εδάφους που απαιτούσε μεγάλη προσπάθεια.

Το 1943 – οι Γερμανοί οργανώνουν καλύτερα την άμυνα της περιοχής γιατί περιμένουν απόβαση των συμμάχων στην δυτική Πελοπόννησο. Στα υψώματα των Μαύρων Βουνών και του Κουνουπελίου εγκαθίστανται πολυβολεία, λαξεύονται αποθήκες πυρομαχικών στους βράχους και η είσοδος του Πατραϊκού κόλπου κλείνεται με νάρκες. Τα έργα αυτά επιφέρουν καταστροφές σε αρχαίες θέσεις όπως στο Τείχος Δυμαίων όπου το πολυβολείο εγκαθίσταται μέσα στην Μυκηναϊκή ακρόπολη και μέρος του Τείχους καταστρέφεται για να περάσει ο δρόμος προς την κορυφή.

Όλα αυτά τα γεγονότα απρόβλεπτα από την ιστορία θα σηματοδοτήσουν την γέννηση ενός νέου οικισμού και θα οριοθετήσουν μία νέα ιστορική εποχή στην περιοχή του Λάρισου ποταμού. Θα συμβάλλουν στην δημιουργία ενός δήμου του Δήμου Λαρίσσου.

Πηγή : Wikipedia
Διαβάστε περισσότερα ...

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Κλήμα Παυσανία

Χρόνια πρίν, ο Παρατηρητής βρέθηκε στην Πελοπόννησο
μπροστά σε μιά πινακίδα που έγραφε "Πρός κλήμα Παυσανία"


Κοντά στο Παγκράτι και παράλληλα με τον δρόμο προς την Κλειτορία, βρίσκεται το Κλήμα. Πρόκειται για ένα κλήμα που καταλαμβάνει τεράστιο χώρο.
 
Ο περιηγητής Παυσανίας το αναφέρει στα «Αρκαδικά» του ως «αξιοπερίεργο φαινόμενο». Μύθοι το συνδέουν με άθλο του Ηρακλή. Έτσι, πιθανολογείται ότι η ηλικία του ίσως ξεπερνά τα 3.000 έτη. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο της φύσης.


Το Κλήμα όμως αυτό το περιέλαβε και η μυθολογία που το ανέμειξε σε πολλούς και διάφορους μύθους με προεξάρχοντα έναν άλλο, του Ηρακλή, ο οποίος κυνηγούσε τη χρυσόκερο κερυνίτιδα έλαφο και έφτασε μέχρι το Κλήμα στο οποίο μπερδεύτηκαν τα μακριά μαλλιά της ελάφου και τη συνέλαβε. Εξ ου και το όνομα της θέσης «Κυνηγάρι».


Εικάζεται λοιπόν ότι η ηλικία του Κλήματος βάσει του μύθου πρέπει να ξεπερνά τα 3.000 χρόνια


Η Κληματαριά έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο της φύσης και είναι επιβλητική, μπερδεμένη στις πετρόμαντρες και κρεμασμένη σε αιωνόβιες πουρνάρες, σε μια τεράστια επιφάνεια στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Νικολάου.


Κείμενο απο τον τουριστικό οδηγό του νομού Αχαϊας...
Πηγή: http://seiriosteam.blogspot.com

Το μήκος του κλήματος, είναι περίπου 100 μέτρα και
βρίσκεται μόλις 190 χλμ απο την Αθήνα.
Διαβάστε περισσότερα ...

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Προϊστορική Αχαΐα

Στην περιοχή της Αχαΐας, έχει πλέον διαπιστωθεί η παρουσία του τροφοσυλλέκτη παλαιολιθικού ανθρώπου, μετά από αρχαιολογική έρευνα, σε δύο γειτονικές θέσεις στους πρόποδες του όρους Μόβρη, πλησίον του Ελαιοχωρίου του σημερινού Δήμου Δύμης, όπου βρέθηκαν ξάστρα, λεπίδες και άλλα παλαιολιθικά εργαλεία.

Ωστόσο, πολύ πλουσιότερα είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα σε περισσότερες από 70 προϊστορικές θέσεις, με διάρκεια κατοίκησης από τη Νεολιθική εποχή ως τα Πρωτογεωμετρικά χρόνια (περίπου 6.000 - 900 π.Χ.).

Τα ευρήματα, στις δύο από τις 70 προϊστορικές θέσεις, δηλαδή στο χώρο του «Τείχους των Δυμαίων» πλησίον του Αράξου και στο χωριό Συλίβαινα κοντά στο Λάππα του σημερινού Δήμου Λαρισσού, αφορούν τον Αχαϊκό νεολιθικό άνθρωπο.

Τα αρχαιολογικά ευρήματα των υπόλοιπων θέσεων, στο Ελαιοχώρι και στο «Τείχος Δυμαίων» και πάλι, αλλά και στο Αίγιο, στο «Σπήλαιο των Καστριών» του Δήμου Λευκασίου, στις Πόρτες του Δήμου Ωλενίας, στις Καμάρες του Δήμου Ερινεού, στην Αιγείρα του ομώνυμου Δήμου και αλλού, αφορούν την πρωτοελλαδική περίοδο της εποχής του χαλκού (3.000-2.000 π.Χ.), ενώ τη μεσοελλαδική περίοδο (2.000-1.600 π.Χ.) αφορούν τα ευρήματα (και πάλι) στο Ελαιοχώρι και το «Τείχος Δυμαίων», στον Καταρράκτη και στου Μοίραλι του Δήμου Φαρρών, στην Αρραβωνίτσα του Δήμου Ερινεού, στη Συλίβαινα του Δήμου Λαρισσού, στην Πάτρα (συνοικία της Παγώνας) και αλλου.

Τέλος, στη Μυκηναϊκή εποχή αναφέρονται τα αρχαιολογικά ευρήματα σε μια σειρά Αχαϊκών περιοχών, όπως στο Δήμο Μεσσάτιδος (Πετρωτό, Καλλιθέα, Κρήνη), στο Δήμο Ωλενίας (Μιτόπολη, Σπαλιαραίικα), στο Δήμο Πατρέων (Βούντενη, Κλάους, Παγώνα), στα Αγιοβλασίτικα του Δήμου Δύμης, στη Χαλανδρίτσα του Δήμου Φαρρών και αλλού.

Διαβάστε περισσότερα ...

Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

Ιερά Μητρόπολη Ηλείας

Από του Ι` αιώνος μεμαρτηρημένως υπάρχει Επισκοπή Ωλένης ή Βολένης, υποκειμένη άλλοτε εις την Μητρόπολιν Κορίνθου και άλλοτε εις την Παλαιών Πατρών, κάποτε δε ανεξάρτητος.

Έδρα της Επισκοπής Ωλένης υπήρξε κατά καιρούς και κατά χρονολογική σειρά η Αρχαία Ήλις (Παλαιόπολις), η Ώλενα, η Ανδραβίδα, η Γλαρέντζα, η Γαστούνη και τέλος ο Πύργος.

Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος εις τον κώδικα της Ιεράς Μητροπόλεως (σελίς 1) αναφέρει σχετικώς «Προ του 1821 δεν γνωρίζομεν επακριβώς που είχον την έδρα των οι αείμνηστοι προκάτοχοι ημών. Η αρχαιοτέρα επιτόπιος παράδοσις μας πληροφορεί ότι μέχρι το 1821 οι επίσκοποι πάσης Ήλιδος, ως ετιτλοφορούντο τότε, παρέμενον οτέ μεν εν Γαστούνη, οτέ δε εν Πύργω. Ο τελευταίος προκάτοχος ημών, ο Ωλένης Φιλάρετος ο Βυζάντιος ο και εθνομάρτυς... είναι ιστορικώς βεβαιωμένον ότι είχεν την έδραν του εν Πύργω».

Σημαντικός σταθμός δια την ιστορία της Μητροπόλεως μας είναι ο διαχωρισμός και η ανεξαρτητοποίησις αυτής το έτος 1899 εκ της μέχρι τότε Ιεράς Αρχιεπισκοπής Πατρών και Ηλείας, κατ' αρχήν ως ανεξάρτητος Επισκοπή Ηλείας και από το 1922, ως Μητρόπολις Ηλείας.

Τα όρια της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας έχουν σήμερα ως εξής: Ιόνιον Πέλαγος, εκβολές Αλφειού, μέχρι γέφυρα Ερυμάνθου μετά το χωριό Βασιλάκι, Ερύμανθος ποταμός μέχρι Ψωφίδα (Τριπόταμα), Αστράς, Αγράμπελα, Κρυόβρυσι, Κακοτάρι, Αγ. Τριάδα (Μπουκοβίνα), Βάλμη, Ξενιές, Αετοράχη, Δάφνη, Αγιος Νικόλαος (Σπάτα), Ματαράγκα, Καγκάδι, Λάππα, Μετόχι, Ιόνιον Πέλαγος. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι δεν υπάγεται εκκλησιαστικά η Επαρχία της Ολυμπίας (Ζαχάρω, Κρέστενα, Ανδρίτσαινα, κλπ.), που ανήκουν εις τον Νομόν Ηλείας. Ανήκουν όμως εκκλησιαστικώς εις αυτήν οι πρώην Κοινότητες Αγραμπέλων (Πορετσό), Αγ. Νικολάου (Σπάτα), Ματαράγκα, Καγκαδίου και Λάππα - Μετοχίου εκ του Νομού Αχαϊας.

Η Ιερά Μητρόπολις Ηλείας έχει σήμερα 220 ενορίες, 230 εφημέριους και 10 διακόνους. Έχει 220 ενοριακούς Ναούς 105 Ναούς Κοιμητηριών, 309 Παρεκκλήσια και εξωκκλήσια, 23 Ναούς Μονών και Ησυχαστηρίων, 15 Ναούς Ιδρυμάτων και Νοσοκομείων, 12 Ιδιωτικούς Ναούς, 11 Ναούς Οικιστών Θαλάσσης, 2 Ναούς κατασκηνώσεων και 2 Ναούς Στρατοπέδων.
Διαβάστε περισσότερα ...

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Ο Μυκηναϊσμός στην Αχαΐα

Στην Πλατανόβρυση (πρώην Μέτζενα) ερευνήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μερικοί συλημένοι θαλαμωτοί τάφοι, ένας από τους οποίους περιείχε "συνήθη" μυκηναϊκά αγγεία. Στην ίδια περιοχή, στη θέση Καμίνι, υπάρχει και δεύτερο νεκροταφείο της περιοχής που δεν έχει εως τώρα ερευνηθεί.

Το μεγαλύτερο σε έκταση νεκροταφείο της περιοχής έχει εντοπιστεί και εν μέρει ερευνηθεί στον Άγιο Βασίλειο Χαλανδρίτσας. Η κεραμική που βρέθηκε στους θαλαμωτούς τάφους δεν διαφέρει από αυτήν που συναντάμε στα νεκροταφεία γύρω από τη Πάτρα. Από τα αξιολογότερα κτερίσματα των ταφών είναι ένας χάλκινος διπλός πέλεκυς. Σε γειτονική λοφοσειρά, γνωστή με το όνομα Τρουμπές, ανασκάφηκαν τρεις τάφοι, που στη βιβλιογραφία αναφέρονται λανθασμένα ως "θολωτοί". Πρόκειται, αντίθετα, για τυμβοειδείς κατασκευές, οι οποίες περιελάμβαναν κτιστούς θαλαμοειδείς τάφους, Τύμβος υπάρχει και στη περιοχή Αγραπιδιές.

Oι κιβωτιόσχημοι τάφοι του περιείχαν τέσσερα χειροποίητα αγγεία και μερικά πήλινα κομβία της ΜΕ ΙΙΙ - ΥΕ Ι περιόδου. Πρόκειται για εν μέρει κατεστραμμενα μνημεία, τα οποία δεν έχουν εως τώρα ερευνηθεί.

Στη θέση Σταυρός Χαλανδρίτσας έχει αποκαλυφθεί εκτεταμένος οικισμός, που ανάγεται στην ΥΕ ΙΙΙ Β - ΙΙΙ Γ περίοδο. Οι πληροφορίες που μας προσφέρει είναι ολοκληρωμένες και πολύπλευρες, καθώς αποτελεί μέχρι σήμερα το μοναδικό μυκηναϊκό οικισμό της δυτικής Αχαΐας, που η ανασκαφική έρευνα έχει φέρει στο φως κατα το μεγαλύτερο τμήμα του.

Ο οικισμός βρίσκεται κοντά στον αρχαίο δρόμο που οδηγούσε από τα παράλια προς την ενδοχώρα και, από την άποψη αυτή, η στρατηγική του σημασία στην ευρύτερη περιοχή είναι αυτονόητη. Εξάλλου την ίδια πορεία ακολουθεί και η σημερινή οδός Πατρών-Καλαβρύτων.Οι κατοικίες, μερικές από τις οποίες ήταν διώροφες, καταλαμβάνουν κυκλοτερώς την κορυφή και τα πρανή του χαμηλού λόφου. Αναγνωρίζονται ελεύθεροι κοινόχρηστοι χώροι αλλά και στενοί δρόμοι που συχνά καταλήγουν σε αδιέξοδο. Ιδιαίτερη αξία για την περιοχή της Δυτικής Αχαΐας εχει το γεγονός οτι η συγκεκριμένη εγκατάσταση ουδέποτε καταστράφηκε από φωτιά και δεν εγκαταλείφθηκε κατά την Υπομηκυναϊκή περίοδο. Ο πληθυσμός της, όμως, μειώθηκε δραματικά, προσλαμβάνοντας εμφανώς τις επιπτώσεις αρνητικών για τους Μυκηναίους εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.

Στον ίδιο χώρο υπάρχουν ενδείξεις για παλαιότερη μεσοελλαδική παρουσία, η οποία είχε μάλλον τη μορφή νεκροταφείου γένους ή φυλής. Μια παλαιότερη πληροφορία για την ύπαρξη μυκηναϊκού οικισμού στα βόρεια της Χαλανδρίτσας, στη θέση Άγιος Αντώνιος, δεν έχει επιβεβαιωθεί από ευρήματα.

Στη θέση Πορί, κοντά στο γειτονικό Μοίραλι, αναφέρεται η ύπαρξηγ μυκηναϊκού νεκροταφείου θαλαμωτών τάφων, αλλά η ακριβής θέση του χώρου παραμένει άγνωστη.

Ιδιαίτερα σημαντική κατα τη Μυκηναϊκή περίοδο ήταν και η περιοχή του σημερινού Καταρράκτη. Στη θέση Δρακότρυπα ανασκάφηκε τμήμα οικισμού που χρονολογείται στη ΥΕ Ι και την ΥΕ ΙΙΙ περίοδο. Ένα μεγαλόσχημο κτίριο που ερευνήθηκε στον Άγιο Αθανάσιο κατοικήθηκε τόσο κατά τη Μεσοελλαδική όσο και την Υστεροελλαδική περίοδο, ενώ πιθανά ίχνη μυκηναϊκής κατοίκησης υπάρχουν και στον Άγιο Γεώργιο.

Ένας εκτεταμένος μεσοελλαδικός οικισμός στο Πυργάκι φανερώνει τη διαχρονική σπουδαιότητα της ευρύτερης περιοχής, η οποία κατέχει μια εξαιρετική στρατηγική θέση, καθώς αποτελεί σταυροδρόμι προς την ενδοχώρα της Αχαΐας, τη Δυμαία Χώρα, την Αρκαδία και τη Κορινθία.Τον κομβικό και μεγάλης σημασίας ρόλο της θέσης επιβεβαιώνει και η παρουσία δυο θολωτών τάφων πλησίον της Ροδιάς, οι οποίοι εκτός των άλλων περιείχαν ασημένια και χάλκινα σκεύη αλλά και χάλκινα όπλα, από τα οποία ξεχωρίζει εγχειρίδιο με διακόσμηση επίθετων δελφινιών από χρυσό και νίελο. Τμήμα νεκροταφείου θαλαμωτών τάφων ερευνήθηκε στη θέση Μπουγά-Καρέλα της Ροδιάς, οπου ορισμένοι από τους τάφους βρέθηκαν συλημένοι. Σε μικρή απόσταση από το νεκροταφείο αναφέρεται η ύπαρξη μυκηναϊκού οικισμού.

Σημαντικές μυκηναϊκές εγκαταστάσεις έχουν έρθει στο φως και στο δυτικό τμήμα του δήμου, το οποίο καταλαμβάνει η εύφορη πεδιάδα των Φαρρών. Στις ίδιες τις Φαρρές μερικοί τύμβοι με κτιστούς θαλαμοειδείς τάφους και γεωμετρικά ευρήματα φαίνεται να κατασκευάστηκαν προς το τέλος της Μεσοελλαδικής περιόδου και στην αρχή της Υστεροελλαδικής.

Στο Σταροχώρι (Λαλούσι), κοντά στο Κομποβούνι, υπάρχουν πληροφορίες για την ύπαρξη νεκροταφείου θαλαμωτών τάφων, ενώ βεβαιωμένη είναι η παρουσία τύμβου στη θέση Ξηρόκαμπος Σταροχωρίου, αμφίβολης όμως χρονολόγησης. Επίσης ασαφείς αναφορές κάνουν λόγο για πιθανή μυκηναϊκή κεραμική στο Βασιλικό, που ίσως προέρχεται από τάφο.

Πηγή: Ιωάννης Μόσχος, Ο Μυκηναϊσμός στην Αχαΐα, Εταιρεία Μελετών Μυκηναϊκής Αχαΐας 2007
Διαβάστε περισσότερα ...