Ο Άραξος (γνωστός και ως Κάβο Πάπας ή Καλογριά) είναι ένα από τα πιο περίδοξα ακρωτήρια της Αχαΐας. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού και αποτελεί τη βορειοδυτική εσχατιά της Πελοποννήσου, καθώς και το νοτιοδυτικό κέρας του Πατραϊκού κόλπου. Από την αρχαιότητα έως και σήμερα, η γεωγραφική αυτή θέση θεωρείται το φυσικό σύνορο ανάμεσα στην Αχαΐα και την Ηλεία.
Το ακρωτήριο απέχει 30 ναυτικά μίλια από το λιμάνι της Πάτρας. Λόγω της στρατηγικής του σημασίας για τη ναυσιπλοΐα, το 1877 τοποθετήθηκε εκεί φάρος, η δέσμη φωτός του οποίου ήταν ορατή από απόσταση 8 μιλίων.
Ναυτιλιακοί Κίνδυνοι και το «Καραβοστάσι»
Γεωγραφικά, το ακρωτήριο αποτελεί μια αμμώδη γλώσσα ξηράς που τερματίζει προς νότο στο λεγόμενο Μαύρο Βουνό, ανατολικά του οποίου απλώνεται η ομώνυμη λίμνη της Καλογριάς. Για τα διερχόμενα πλοία, ο Άραξος θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο πέρασμα.
Οι συνεχείς προσχώσεις από τα φερτά υλικά των ποταμών Αχελώου και Ευήνου, σε συνδυασμό με τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα, δημιουργούν προσχωματικά βέλη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό ενός υφαλοπλαισίου με αβαθή νερά (βάθους μέχρι 5 οργιές), το οποίο εκτείνεται σε απόσταση ενάμισι μιλίου από την ακτή. Ως το μοναδικό ασφαλές αγκυροβόλιο προσέγγισης στην περιοχή θεωρείται η ανατολική αγκάλη, 2,5 μίλια ανατολικά-νοτιοανατολικά του ακρωτηρίου, η οποία φέρει την κατάλληλη ονομασία «Καραβοστάσι».
Η Ιστορική Ναυμαχία του Αράξου (1822)
Πέρα από τη γεωγραφική και ναυτιλιακή του ιδιαιτερότητα, ο Άραξος κουβαλάει και βαριά ιστορική κληρονομιά. Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 1822, στα ανοικτά του ακρωτηρίου διεξήχθη η περίφημη Ναυμαχία των Πατρών (γνωστή στην ιστοριογραφία και ως Ναυμαχία του Αράξου).
Στη σύγκρουση αυτή, ο ελληνικός στόλος υπό την ηγεσία του Ανδρέα Μιαούλη αντιμετώπισε με επιτυχία τον υπέρτερο οθωμανικό στόλο, εξαναγκάζοντάς τον σε υποχώρηση και αποδεικνύοντας τη στρατηγική σημασία του Κάβο Πάπα για τον έλεγχο του Πατραϊκού και του Κορινθιακού κόλπου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου